Karolina Lanckorońska (11 sierpnia 1898 – 25 sierpnia 2002) była wybitną polską historyczką sztuki i działaczką w Italii. Przez całe życie poświęcała się służbie dla swojej ojczyzny, promując kulturę narodową i wspierając polską naukę. Choć nie angażowała się bezpośrednio w działalność polityczną ani wojskową, odegrała kluczową rolę w zachowaniu i rozwijaniu polskiego dziedzictwa kulturowego.

Podczas II wojny światowej Lanckorońska służyła jako żołnierz w Związku Walki Zbrojnej, a później jako porucznik w Armii Krajowej. W latach 1942–1945 była więziona przez Gestapo w obozie Ravensbrück, a swoje doświadczenia opisała w książce „Wspomnienia wojenne 22 września 1939 – 5 kwietnia 1945”.

Po wojnie przebywała na emigracji we Włoszech, współtworząc w 1945 roku Polski Instytut Historyczny w Rzymie. Poświęciła się pracy wydawniczej i organizacyjnej dla polskiej nauki, wnosząc znaczący wkład w badania nad historią Polski. W 1967 roku założyła Fundację Lanckorońskich, wspierającą polską naukę i kulturę.

W 1994 roku ofiarowała swoje rodzinne zbiory – ponad sto wysokiej klasy obrazów i sześćdziesiąt innych dzieł sztuki – Zamkom Królewskim w Krakowie i Warszawie, wzbogacając ich kolekcje. Był to znaczący wkład w rekompensatę strat kulturowych Polski w jej burzliwej historii.

Karolina Lanckorońska była wielokrotnie nagradzana za swój patriotyzm obywatelski. W 1991 roku otrzymała Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, a w 1998 roku papież Jan Paweł II uhonorował ją Komandorią z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego za zasługi dla Kościoła.

Życie prof. Karoliny Lanckorońskiej było przykładem niezwykłej wiedzy, sumienności, dyscypliny i uczciwości naukowej. Zmarła 25 sierpnia 2002 roku, pozostawiając trwałe dziedzictwo w historii sztuki i ochronie polskiej kultury.